Διασταυρούμενα πυρά

εναλλακτικός τίτλος: ΦΥΡΔΗΝ ΜΙΓΔΗΝ – σχόλια και πληροφορίες για την κοινωνική και πολιτική ζωή στην Ελλάδα + εκπαιδευτικό υλικό. Oι συνεχείς αλλαγές θα είναι ο κανόνας σ' αυτό το blog επειδή 1. τίποτε δεν είναι τέλειο και 2. στόχος είναι η συνεχής βελτίωση

Δάνεια και εσωτερική υποτίμηση.

Τα τελευταία επτά χρόνια με πολιτικές αποφάσεις μειώθηκαν μισθοί και συντάξεις. Το ίδιο χρονικό διάστημα το ΑΕΠ της χώρας μειώθηκε κατά 25% τουλάχιστον.

Γιατί δεν μειώθηκαν και τα οφειλόμενα ποσά των δανείων (στεγαστικά και επιχειρηματικά) κατά το ίδιο ποσοστό;

Δεν σημαίνει αυτό πως η κρίση χρησιμοποιείται ως πρόσχημα για την αφαίρεση περιουσιακών στοιχείων απ’ τους πολίτες;

Μια δωρεά …. ένα δώρο άδωρο.

Το Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος (ΚΠΙΣΝ) είναι δωρεά του Ιδρύματος προς το ελληνικό δημόσιο. Ο συνολικός προϋπολογισμός του έργου είναι €630 εκατομμύρια.

Είναι σα να δώσουν σ’ ένα μισθοσυντήρητο μια ferrari ή μια βίλλα στη Μύκονο. Τα ερωτήματα πολλά.

Το χρειαζόμασταν ως δημόσιο αυτό το δώρο;
Γιατί δεν κράτησε το Ίδρυμα τη διαχείριση;
Δόθηκαν πράγματι τα €630 εκατομμύρια από χρήματα του Ιδρύματος;

Το ελληνικό δημόσιο χρηματοδότησε ή θα χρηματοδοτήσει έργα σχετικά με το Κέντρο Πολιτισμού;
Ποια είναι η αναγκαία ετήσια δαπάνη του δημοσίου για τη συντήρηση και λειτουργία του Κέντρου;

Στόχος του σχολίου μου δεν είναι ν’ απαντήσει σε κάποια απ’ αυτά τα ερωτήματα αλλά να δείξει το αχρείαστο του δώρου.

Το Κέντρο θα στεγάσει την Εθνική Λυρική Σκηνή (ΕΛΣ). Όμως το ελληνικό δημόσιο έχει στην κατοχή του πλέον το Μέγαρο Μουσικής. Δεν θα μπορούσε να στεγαστεί εκεί η ΕΛΣ;

Το Κέντρο θα στεγάσει επίσης την Εθνική βιβλιοθήκη. Χρειαζόταν μια καινούρια στέγη ή ένας άλλος τρόπος λειτουργίας των βιβλιοθηκών και των αρχείων στη χώρα μας; Στο Βέλγιο απ’ τη δημοτική βιβλιοθήκη οποιασδήποτε όσο και μικρής πόλης μπορείς ν’ αναζητήσεις οποιοδήποτε βιβλίο. Αν το βιβλίο υπάρχει σε κάποια άλλη βιβλιοθήκη στη χώρα με μια απλή αίτηση στο φέρνουν δωρεάν και το δανείζεσαι για κάποιο χρονικό διάστημα.

Δεν είναι προφανές το άδωρον του πράγματος;

Υ.Γ. Έλληνες πολίτες ως πότε θα πληρώνουμε για πράγματα που γίνονται χωρίς να έχουμε αποφασίσει εμείς οι ίδιοι γι’ αυτά;

ενιαίοι κανόνες

Κάθε επάγγελμα έχει τις ιδιαιτερότητές του.
Νοσοκόμοι, οικοδόμοι, οδηγοί φορτηγών και ταξί, ναυτικοί … Δεν χρειάζεται να συνεχίσω.
Όλοι προβάλοντας τις ιδιαιτερότητες του επαγγελματός τους μπορούν να ζητήσουν εξαίρεση απ’ τους γενικούς κανόνες. Αυτός ήταν ο ρόλος των συνδικαλιστικών οργανώσεων τις προηγούμενες δεκαετίες. Να ζητάνε ειδικές ρυθμίσεις για τα μέλη τους. Τις πετύχαιναν στην προ μνημονίων εποχή ανάλογα με τη δύναμη πίεσης που μπορούσαν να ασκήσουν στους επαγγελματίες πολιτικούς.
Αυτό το καθεστώς θέλουμε να επαναφέρουμε; Λέγεται και συντεχνιασμός.
Όμως αυτές ακριβώς τις καταστάσεις εκμεταλεύονται οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές δυνάμεις για να πυροδοτήσουν τον κοινωνικό αυτοματισμό στρέφοντας τη μια κοινωνική ομάδα ενάντια στην άλλη.
Απ’ την συντριπτική επίθεση που έχουν δεχθεί οι εργαζόμενοι τα τελευταία επτά χρόνια ας διδαχθούμε ότι η ισχύς είναι στην ενότητα. Μόνο οι ενιαίοι κανόνες και η ισότητα απέναντι στο νόμο διασφαλίζουν την ενότητα των εργαζομένων και δεν επιτρέπουν το διαίρει και βασίλευε που εφαρμόζει συστηματικά η ολιγαρχία.

Συνεπώς

ενιαίοι κανόνες συνταξιοδότησης για όλους τους εργαζόμενους

ενιαίο μισθολόγιο για όλους τους εργαζόμενους σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα.

plebiscites vs referendums

Tελικά το δίλημμα είναι μεταξύ των εξής πεποιθήσεων:

«Τα plebiscite είναι λάθος και κακά (ακόμα και σε συνθήκες πολιτικού φιλελευθερισμού). Τα referendums είναι καλά.»

και

«Τα plebiscite είναι καλά (σε συνθήκες πολιτικού φιλελευθερισμού). Τα referendums είναι πολύ, πολύ καλύτερα.»

Αμφιβολίες για τα δημοψηφίσματα πρωτοβουλίας πολιτών.

«Είστε τόσο σίγουρος ότι αν ρωτήσουμε με ενα δημοψήφισμα τον ανενημέρωτο πολίτη θα εκφραστεί η δημοκρατία;»
Ο μέσος πολίτης που θα θελήσει να συμμετάσχει σε ένα δημοψήφισμα (παρεπιπτόντως προτιμώ τα δημοψηφίσματα κατά ριπάς) έχω τη γνώμη ότι είναι τόσο ενημερωμένος όσο τουλάχιστον και ο μέσος βουλευτής. Οπότε;

«Αν ρωτήσουμε τους πολίτες αν θα πρέπει να απαγορεύονται άλλες θρησκείες
στην Ελλάδα και βγει ναι τότε θα έχει εκφραστεί δημοκρατικά ένας λαός;»

Κατ’ αρχήν ένα τέτοιο ερώτημα δεν θα μπορούσε να τεθεί διότι αντίκειται σε άρθρα του συντάγματος. Θα έπρεπε προηγουμένως να είχαν αλλάξει με δημοψηφίσματα οι πολίτες τα σχετικά άρθρα για να τεθεί σχετικό ερώτημα σε δημοψήφισμα. Το θεωρώ τόσο απίθανο να τα άλλαζαν οι πολίτες όσο και το να τα άλλαζε το όποιο κοινοβούλιο.

Ας απαντήσω όμως άμεσα και στην ερώτηση. Κατ’ αρχήν να ξεκαθαρίσουμε ποιό είναι το πιο σημαντικό στοιχείο στο θεσμό των δημοψηφισμάτων πρωτοβουλίας πολιτών (αναλυτικά π.χ. εδώ: https://greekdimo.files.wordpr…. Είναι η εκτεταμένη διαβούλευση που προηγείται πριν απ΄ τη διεξαγωγή του δημοψηφίσματος. Εκεί συζητούνται όλα τα επιχειρήματα υπερ και κατά. Εκεί ενημερώνονται όλοι οι πολίτες που ενδιαφέρονται να ψηφίσουν υπέρ ή κατά. Μπορείς να το φανταστείς: η πολιτική παιδεία των πολιτών θα αυξηθεί με γεωμετρική πρόοδο. Δεν είναι λοιπόν απλά τα μέσα ενημέρωσης που θα εκπαιδεύσουν τους πολίτες αλλά ο ίδιος ο θεσμός που θα τους κάνει να συνειδητοποιήσουν την ανάγκη τους για ενημέρωση, εκπαίδευση και εν τέλει παιδεία.

Αυτό που ονομάζουν ως τυραννία της πλειοψηφίας υφίσταται μόνο στο κοινοβουλευτικό σύστημα μεταξύ δύο εκλογικών διαδικασιών. Διότι είναι ακριβώς η πλειοψηφία της βουλής που ασκεί ανεξέλεγκτα και για αυτό τυραννικά την εξουσία της επί των πολιτών. Το ζούμε αυτό εδώ και επτά χρόνια. Αντίθετα στα δημοψηφίσματα πρωτοβουλίας πολιτών δεν υπάρχει δεδομένη πλειοψηφία απ’ το ένα δημοψήφισμα στο άλλο. Ο πολίτης που σήμερα είναι με τους νικητές αύριο πολύ εύκολα για ένα άλλο ζήτημα μπορεί να είναι με τους χαμένους. Γι’ αυτό και θα είναι πολύ προσεκτικός με τα δικαιώματα των κάθε φορά ηττημένων. Γιατί τίποτα δεν του εγγυάται πως μεθαύριο δεν θα είναι στη θέση τους.

Ανθρώπινα δικαιώματα.

Κατά τη γνώμη μου ναι ανθρώπινα δικαιώματα είναι όλα όσα μπορώ να κάνω χωρίς να ενοχλώ τον άλλο. Αλλά τι ενοχλεί τον άλλο; Και πότε μπορούμε ν’ αδιαφορήσουμε ως πολιτική κοινότητα για την ενόχληση του άλλου;
 
Με άλλα λόγια δεν είναι αυτονόητα τα όρια. Δυστυχώς ή ευτυχώς πάντα υπάρχουν όρια. Και όσο με αφορά προτιμώ αυτά να τίθενται απ’ το σύνολο των πολιτών στο φως της μέρας. Έτσι ώστε και να μετακινούνται τα όρια ως αποτέλεσμα της πολιτικής πάλης αλλά και να αντιμετωπίζονται άμεσα και αποτελεσματικά οι παραβιάσεις των ορίων είτε προς τη μια είτε προς την άλλη πλευρά.

Οι πάγοι της Γροιλανδίας.

Αυξημένο ρυθμό απόθεσης πάγου στη Γροιλανδία δίνει το Δανέζικο Μετεωρολογικό Ινστιτούτο (δείτε τα διαγράμματα στο μέσο της σελίδας):

Μετρήσεις των πάγων στην Γροιλανδία.

ΧΑΣΙΣΟΠΟΤΕΙΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

ΖΕΝΙΘ

 

ΧΑΣΙΣΟΠΟΤΕΙΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Χασισοπότες, Τεκέδες, Ρεμπέτικο, Νταήδες και Αστυνομικές Διώξεις στην Ελλάδα του Μεσοπολέμου…

 

Γράφει ο Φώτης Παπαδόπουλος

Στις αρχές της δεκαετίας του 1930 η παγκόσμια οικονομική κρίση είχε ανεβάσει στα ύψη την ανεργία και τον πληθωρισμό στην Ελλάδα. Οι συνθήκες διαβίωσης για το μεγαλύτερο μέρος του ελληνικού πληθυσμού ήταν δύσκολες και τα κατώτερα αστικά στρώματα των πόλεων, μαζί με τους εργάτες και τους πρόσφυγες, συχνά επιβίωναν χάρη στα δημοτικά συσσίτια. Είναι μια περίοδος που ο τιμάριθμος καλπάζει και τα ευρέα λαϊκά στρώματα ζουν σε συνθήκες εξαθλίωσης. Η αισχροκέρδεια και η νοθεία στα τρόφιμα συμπληρώνουν και επιβαρύνουν το αρνητικό κλίμα. Στον αντίποδα, η κοσμική ζωή των ανώτερων τάξεων συνεχιζόταν απρόσκοπτα με χαρτοπαιξία, παιχνίδια στον ιππόδρομο και κοσμικές εκδηλώσεις. Ο νέος τρόπος ζωής θεμελιώνεται πάνω στο μοντέλο του καταναλωτισμού και εισάγονται καινούργια υλικά σύμβολα όπως το ραδιόφωνο και το αυτοκίνητο τα οποία, στο εξής, θα καθορίσουν την κοινωνική ιεραρχία.

Δείτε την αρχική δημοσίευση 7.859 επιπλέον λέξεις

Ω, αμάν πια με τις βλακείες

http://ardin-rixi.gr/archives/201215
Ω, αμάν πια με τις βλακείες (ναι βλακείες) του κάθε πλατωνικού υπερφίαλου διαννοούμενου που νομίζει πως επειδή έχει δυο τρία πτυχία μπορεί έτσι εύκολα να μιλά για το «λαουτζίκο» αποδίδοντάς του
«ηθική κρίση …. φαινόμενο ενδημικό»
«ατομικισμό του Έλληνα … έλλειψη κοινωνικής ηθικής αντίληψης, υποταγής του στενού ατομικού εγώ στο κοινωνικό ή εθνικό εγώ. Πόσοι έταξαν ειλικρινά και ολοκληρωτικά τον εαυτό τους υπηρέτη μιας γενικώτερης ηθικής τάξης στον τόπο μας πόσοι υποτάσσουν αληθινά το ατομικό τους συμφέρον στο γενικό;»

Λες και το 21 δεν θυσιάστηκαν άνθρωποι τυχαία βγαλμένοι απ’ το λαό για το γενικότερο κοινωνικό συμφέρον. Λες και δεν έγινε το ίδιο στους βαλκανικούς, στον 1ο παγκόσμιο, στο ελληνοαλβανικό μέτωπο, στην αντίσταση, στον εμφύλιο αλλά και μετά στα ξερονήσια.

Κι αυτό γιατί όντας βέβαιος ο τέτοιου είδους διαννούμενος πως ο λαός χρειάζεται καθοδήγηση καταγγέλει τους σύγχρονους κυρίαρχους για να ζητήσει να πάρει τη θέση τους αυτός και η παρέα του.

Ε, λοιπόν, όχι. Ο κάθε τυχαίος έλληνας που αντιμετωπίζει την παντοειδή βία της εξουσίας των κυρίαρχων (στο πολιτικό, στο οικονομικό και στο ευρύτερο κοινωνικό πεδίο) έχει κάθε δικαίωμα να κοιτάξει το ατομικό του συμφέρον και να υπερασπιστεί τα παιδιά και τα αδέλφια και τους γονείς του όπως μπορεί. Κι αν αυτό κάποιοι το ονομάζουν ατομισμό να κοιτάξουν πρώτα πρώτα στο καθρέφτη τους. Εκεί θα δουν ατομισμό με τη σέσουλα.
Ας μας πουν λοιπόν τι πρότεινε, επί του πολιτικού πεδίου, στον καταπιεσμένο έλληνα τα τελευταία 200 χρόνια όλη αυτή η σειρά των χρυσοπληρωμένων καλαμαράδων. Τίποτε άλλο πέρα απ’ την αντικατάσταση στην ηγεσία της μιας ολιγαρχικής μερίδας από μια άλλη.
Ούτε λέξη για δημοκρατία. Κι αυτό γιατί πάντα θεωρούσαν και εξακολουθούν να θεωρούν, πως δεν είναι ώριμος, δεν είναι ικανός, δεν είναι για δημοκρατία αυτός ο λαός.

ΕΓΚΩΜΙΟ ΣΤΗΝ ΑΜΦΙΒΟΛΙΑ – Μπέρτολτ Μπρεχτ (1936)

Ευλογημένη να’ ναι η αμφιβολία ! Σας συμβουλεύω
να τιμάτε χαρούμενα και προσεκτικά εκείνον
που το λόγο σας ξετάζει σαν κάλπικη μονέδα !
Άμποτε νά ‘σαστε συνετοί και να μη
δίνετε το λόγο σας με σιγουριά πάρα πολλή.

Την ιστορία διαβάστε και θα δείτε
την ξέφρενη φυγή ανίκητων στρατών.
Παντού
κάστρα απάτητα κυριεύονται και
της Αρμάδας τα καράβια, που ήταν
αμέτρητα σαν έκανε πανιά, στο γυρισμό
εύκολα τα μετρούσες.

Έτσι μια μέρα στάθηκε ένας άνθρωπος στην απάτητη βουνοκορφή
κι ένα πλεούμενο έφτασε στην άκρη της
απέραντης θάλασσας

Α , όμορφο που ‘ ναι το κούνημα του κεφαλιού
για τις «ατράνταχτες αλήθειες!
Α , θαρρετή που ‘ ναι η φροντίδα του γιατρού
για τον άρρωστο που γιατρεμό δεν έχει !

Μα απ’ όλες τις αμφιβολίες ομορφότερη είναι σαν οι φοβισμένοι
αδύναμοι σηκώνουν το κεφάλι και
παύουν να πιστεύουν
στων τυράννων τους τη δύναμη!

Α , με πόσο κόπο καταχτήθηκε κείνο το σοφό αξίωμα!
Πόσες θυσίες κόστισε !
Πόσο δύσκολο στάθηκε να βρεθεί
πως τα πράγματα ήταν έτσι κι όχι αλλιώς!
Με στεναγμό ανακούφισης το ‘ γραψε ένας άνθρωπος μια μέρα
στης Γνώσης το βιβλίο .
Καιρό πολύ έμεινε χαραγμένο εκεί μέσα και γενιές ολόκληρες
ζήσανε μαζί του , το ‘ βλεπαν σαν αλήθεια αιώνια
κι όσοι το ξέρανε καταφρονούσαν όσους τ’ αγνοούσαν.
Μα κάποτε , μια υποψία μπορεί να γεννηθεί , γιατί μια καινούρια
εμπειρία
τραντάζει το ατράνταχτο αξίωμα . Ξυπνάει η αμφιβολία.
Και μιαν άλλη μέρα ένας άλλος άνθρωπος στοχαστικά σβήνει
απ’ το βιβλίο της Γνώσης
το αξίωμα με μια μονοκοντυλιά.

Ενώ διαταγές τον ξεκουφαίνουν , ενώ τον εξετάζουν
για τις φυσικές του ικανότητες γιατροί μουσάτοι , ενώ
τον επιθεωρούν
λαμπερά υποκείμενα με χρυσά γαλόνια , ενώ τον κατηχούνε
πανηγυριώτικοι παπάδες που του τριβελίζουνε τ’ αυτιά μ’ ένα
βιβλίο γραμμένο απ’ το Θεό τον ίδιο
ενώ τον δασκαλεύουν
ανελέητοι δάσκαλοι , ο φτώχος ακούει να του λένε
πως ο κόσμος μας είναι ο καλύτερος των κόσμων
και πως την τρύπα στη σκεπή της κάμαράς του
την έχει σχεδιάσει ο Θεός αυτοπροσώπως.
Αληθινά, του είναι δύσκολο πολύ
ν’ αμφιβάλει για τον κόσμο τούτο.
Ιδρωκοπάει ο άνθρωπος χτίζοντας σπίτι όπου ποτέ του
δε θα κατοικήσει.
Μα δεν ιδρωκοπάει λιγότερο κι όποιος δικό του χτίζει σπίτι.

Να οι αστόχαστοι που ποτέ δεν αμφιβάλλουν.
Η χώνεψη τους είναι άψογη , και η κρίση τους αλάθευτη.
Δεν πιστεύουν στα γεγονότα , πιστεύουν μόνο στον εαυτό τους .
Αν χρειαστεί , πρέπει αυτούς τα γεγονότα να πιστέψουν.
Είναι απέραντα υπομονετικοί με τον εαυτό τους .
Τα επιχειρήματα τα ακούν με αυτί σπιούνου.

Στους αστόχαστους που ποτέ δεν αμφιβάλλουν
συνταιριάζουν οι στοχαστικοί που ποτέ δεν δρούνε.
Τούτοι αμφιβάλλουν όχι για να πάρουν μιαν απόφαση , αλλά
για να μην πάρουν απόφαση καμιά. Τα κεφάλια τους
τα χρησιμοποιούνε μόνο για να τα κουνάνε . Με σκοτισμένο
πρόσωπο
ειδοποιούν τους επιβάτες των καραβιών που βουλιάζουν,
πως το νερό είν’ επικίνδυνο.
Κάτω απ’ του δήμιου το μπαλτά
αναρωτιούνται αν δεν είναι άνθρωπος κι αυτός.
Μουρμουρίζουν σκεφτικά
πως » το θέμα δεν έχει ξεκαθαριστεί ακόμα » , και
πηγαίνουνε να πέσουν.
Μοναδική τους δράση , ο δισταγμός.
Αγαπητή τους φράση : » Δεν είναι ακόμα ώριμο για συζήτηση».

Γι’ αυτό , αν παινεύεις την αμφιβολία
μην παινέψεις
την αμφιβολία που καταντάει απελπισία!
Τι ωφελεί η αμφιβολία εκείνον
που δε μπορεί ν’ αποφασίσει ;
Μπορεί να πράξει λάθος
όποιος δε γυρεύει πολλούς λόγους για να δράσει.
Μα όποιος π ά ρ α π ο λ λ ο ύ ς γυρεύει
μένει άπραγος την ώρα του κινδύνου.

Εσύ, που είσαι ηγέτης, μην ξεχνάς
πως έγινες ό,τι είσαι, επειδή είχες αμφιβάλει γι’ άλλους
ηγέτες !
Άσε λοιπόν αυτούς που οδηγείς
ν’ αμφιβάλλουνε κι εκείνοι !