Διασταυρούμενα πυρά

εναλλακτικός τίτλος: ΦΥΡΔΗΝ ΜΙΓΔΗΝ – σχόλια και πληροφορίες για την κοινωνική και πολιτική ζωή στην Ελλάδα + εκπαιδευτικό υλικό. Oι συνεχείς αλλαγές θα είναι ο κανόνας σ' αυτό το blog επειδή 1. τίποτε δεν είναι τέλειο και 2. στόχος είναι η συνεχής βελτίωση

Ανθρώπινα δικαιώματα.

Κατά τη γνώμη μου ναι ανθρώπινα δικαιώματα είναι όλα όσα μπορώ να κάνω χωρίς να ενοχλώ τον άλλο. Αλλά τι ενοχλεί τον άλλο; Και πότε μπορούμε ν’ αδιαφορήσουμε ως πολιτική κοινότητα για την ενόχληση του άλλου;
 
Με άλλα λόγια δεν είναι αυτονόητα τα όρια. Δυστυχώς ή ευτυχώς πάντα υπάρχουν όρια. Και όσο με αφορά προτιμώ αυτά να τίθενται απ’ το σύνολο των πολιτών στο φως της μέρας. Έτσι ώστε και να μετακινούνται τα όρια ως αποτέλεσμα της πολιτικής πάλης αλλά και να αντιμετωπίζονται άμεσα και αποτελεσματικά οι παραβιάσεις των ορίων είτε προς τη μια είτε προς την άλλη πλευρά.
Advertisements

Οι πάγοι της Γροιλανδίας.

Αυξημένο ρυθμό απόθεσης πάγου στη Γροιλανδία δίνει το Δανέζικο Μετεωρολογικό Ινστιτούτο (δείτε τα διαγράμματα στο μέσο της σελίδας):

Μετρήσεις των πάγων στην Γροιλανδία.

ΧΑΣΙΣΟΠΟΤΕΙΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

ΖΕΝΙΘ

 

ΧΑΣΙΣΟΠΟΤΕΙΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Χασισοπότες, Τεκέδες, Ρεμπέτικο, Νταήδες και Αστυνομικές Διώξεις στην Ελλάδα του Μεσοπολέμου…

 

Γράφει ο Φώτης Παπαδόπουλος

Στις αρχές της δεκαετίας του 1930 η παγκόσμια οικονομική κρίση είχε ανεβάσει στα ύψη την ανεργία και τον πληθωρισμό στην Ελλάδα. Οι συνθήκες διαβίωσης για το μεγαλύτερο μέρος του ελληνικού πληθυσμού ήταν δύσκολες και τα κατώτερα αστικά στρώματα των πόλεων, μαζί με τους εργάτες και τους πρόσφυγες, συχνά επιβίωναν χάρη στα δημοτικά συσσίτια. Είναι μια περίοδος που ο τιμάριθμος καλπάζει και τα ευρέα λαϊκά στρώματα ζουν σε συνθήκες εξαθλίωσης. Η αισχροκέρδεια και η νοθεία στα τρόφιμα συμπληρώνουν και επιβαρύνουν το αρνητικό κλίμα. Στον αντίποδα, η κοσμική ζωή των ανώτερων τάξεων συνεχιζόταν απρόσκοπτα με χαρτοπαιξία, παιχνίδια στον ιππόδρομο και κοσμικές εκδηλώσεις. Ο νέος τρόπος ζωής θεμελιώνεται πάνω στο μοντέλο του καταναλωτισμού και εισάγονται καινούργια υλικά σύμβολα όπως το ραδιόφωνο και το αυτοκίνητο τα οποία, στο εξής, θα καθορίσουν την κοινωνική ιεραρχία.

Δείτε την αρχική δημοσίευση 7.859 επιπλέον λέξεις

Ω, αμάν πια με τις βλακείες

http://ardin-rixi.gr/archives/201215
Ω, αμάν πια με τις βλακείες (ναι βλακείες) του κάθε πλατωνικού υπερφίαλου διαννοούμενου που νομίζει πως επειδή έχει δυο τρία πτυχία μπορεί έτσι εύκολα να μιλά για το «λαουτζίκο» αποδίδοντάς του
«ηθική κρίση …. φαινόμενο ενδημικό»
«ατομικισμό του Έλληνα … έλλειψη κοινωνικής ηθικής αντίληψης, υποταγής του στενού ατομικού εγώ στο κοινωνικό ή εθνικό εγώ. Πόσοι έταξαν ειλικρινά και ολοκληρωτικά τον εαυτό τους υπηρέτη μιας γενικώτερης ηθικής τάξης στον τόπο μας πόσοι υποτάσσουν αληθινά το ατομικό τους συμφέρον στο γενικό;»

Λες και το 21 δεν θυσιάστηκαν άνθρωποι τυχαία βγαλμένοι απ’ το λαό για το γενικότερο κοινωνικό συμφέρον. Λες και δεν έγινε το ίδιο στους βαλκανικούς, στον 1ο παγκόσμιο, στο ελληνοαλβανικό μέτωπο, στην αντίσταση, στον εμφύλιο αλλά και μετά στα ξερονήσια.

Κι αυτό γιατί όντας βέβαιος ο τέτοιου είδους διαννούμενος πως ο λαός χρειάζεται καθοδήγηση καταγγέλει τους σύγχρονους κυρίαρχους για να ζητήσει να πάρει τη θέση τους αυτός και η παρέα του.

Ε, λοιπόν, όχι. Ο κάθε τυχαίος έλληνας που αντιμετωπίζει την παντοειδή βία της εξουσίας των κυρίαρχων (στο πολιτικό, στο οικονομικό και στο ευρύτερο κοινωνικό πεδίο) έχει κάθε δικαίωμα να κοιτάξει το ατομικό του συμφέρον και να υπερασπιστεί τα παιδιά και τα αδέλφια και τους γονείς του όπως μπορεί. Κι αν αυτό κάποιοι το ονομάζουν ατομισμό να κοιτάξουν πρώτα πρώτα στο καθρέφτη τους. Εκεί θα δουν ατομισμό με τη σέσουλα.
Ας μας πουν λοιπόν τι πρότεινε, επί του πολιτικού πεδίου, στον καταπιεσμένο έλληνα τα τελευταία 200 χρόνια όλη αυτή η σειρά των χρυσοπληρωμένων καλαμαράδων. Τίποτε άλλο πέρα απ’ την αντικατάσταση στην ηγεσία της μιας ολιγαρχικής μερίδας από μια άλλη.
Ούτε λέξη για δημοκρατία. Κι αυτό γιατί πάντα θεωρούσαν και εξακολουθούν να θεωρούν, πως δεν είναι ώριμος, δεν είναι ικανός, δεν είναι για δημοκρατία αυτός ο λαός.

ΕΓΚΩΜΙΟ ΣΤΗΝ ΑΜΦΙΒΟΛΙΑ – Μπέρτολτ Μπρεχτ (1936)

Ευλογημένη να’ ναι η αμφιβολία ! Σας συμβουλεύω
να τιμάτε χαρούμενα και προσεκτικά εκείνον
που το λόγο σας ξετάζει σαν κάλπικη μονέδα !
Άμποτε νά ‘σαστε συνετοί και να μη
δίνετε το λόγο σας με σιγουριά πάρα πολλή.

Την ιστορία διαβάστε και θα δείτε
την ξέφρενη φυγή ανίκητων στρατών.
Παντού
κάστρα απάτητα κυριεύονται και
της Αρμάδας τα καράβια, που ήταν
αμέτρητα σαν έκανε πανιά, στο γυρισμό
εύκολα τα μετρούσες.

Έτσι μια μέρα στάθηκε ένας άνθρωπος στην απάτητη βουνοκορφή
κι ένα πλεούμενο έφτασε στην άκρη της
απέραντης θάλασσας

Α , όμορφο που ‘ ναι το κούνημα του κεφαλιού
για τις «ατράνταχτες αλήθειες!
Α , θαρρετή που ‘ ναι η φροντίδα του γιατρού
για τον άρρωστο που γιατρεμό δεν έχει !

Μα απ’ όλες τις αμφιβολίες ομορφότερη είναι σαν οι φοβισμένοι
αδύναμοι σηκώνουν το κεφάλι και
παύουν να πιστεύουν
στων τυράννων τους τη δύναμη!

Α , με πόσο κόπο καταχτήθηκε κείνο το σοφό αξίωμα!
Πόσες θυσίες κόστισε !
Πόσο δύσκολο στάθηκε να βρεθεί
πως τα πράγματα ήταν έτσι κι όχι αλλιώς!
Με στεναγμό ανακούφισης το ‘ γραψε ένας άνθρωπος μια μέρα
στης Γνώσης το βιβλίο .
Καιρό πολύ έμεινε χαραγμένο εκεί μέσα και γενιές ολόκληρες
ζήσανε μαζί του , το ‘ βλεπαν σαν αλήθεια αιώνια
κι όσοι το ξέρανε καταφρονούσαν όσους τ’ αγνοούσαν.
Μα κάποτε , μια υποψία μπορεί να γεννηθεί , γιατί μια καινούρια
εμπειρία
τραντάζει το ατράνταχτο αξίωμα . Ξυπνάει η αμφιβολία.
Και μιαν άλλη μέρα ένας άλλος άνθρωπος στοχαστικά σβήνει
απ’ το βιβλίο της Γνώσης
το αξίωμα με μια μονοκοντυλιά.

Ενώ διαταγές τον ξεκουφαίνουν , ενώ τον εξετάζουν
για τις φυσικές του ικανότητες γιατροί μουσάτοι , ενώ
τον επιθεωρούν
λαμπερά υποκείμενα με χρυσά γαλόνια , ενώ τον κατηχούνε
πανηγυριώτικοι παπάδες που του τριβελίζουνε τ’ αυτιά μ’ ένα
βιβλίο γραμμένο απ’ το Θεό τον ίδιο
ενώ τον δασκαλεύουν
ανελέητοι δάσκαλοι , ο φτώχος ακούει να του λένε
πως ο κόσμος μας είναι ο καλύτερος των κόσμων
και πως την τρύπα στη σκεπή της κάμαράς του
την έχει σχεδιάσει ο Θεός αυτοπροσώπως.
Αληθινά, του είναι δύσκολο πολύ
ν’ αμφιβάλει για τον κόσμο τούτο.
Ιδρωκοπάει ο άνθρωπος χτίζοντας σπίτι όπου ποτέ του
δε θα κατοικήσει.
Μα δεν ιδρωκοπάει λιγότερο κι όποιος δικό του χτίζει σπίτι.

Να οι αστόχαστοι που ποτέ δεν αμφιβάλλουν.
Η χώνεψη τους είναι άψογη , και η κρίση τους αλάθευτη.
Δεν πιστεύουν στα γεγονότα , πιστεύουν μόνο στον εαυτό τους .
Αν χρειαστεί , πρέπει αυτούς τα γεγονότα να πιστέψουν.
Είναι απέραντα υπομονετικοί με τον εαυτό τους .
Τα επιχειρήματα τα ακούν με αυτί σπιούνου.

Στους αστόχαστους που ποτέ δεν αμφιβάλλουν
συνταιριάζουν οι στοχαστικοί που ποτέ δεν δρούνε.
Τούτοι αμφιβάλλουν όχι για να πάρουν μιαν απόφαση , αλλά
για να μην πάρουν απόφαση καμιά. Τα κεφάλια τους
τα χρησιμοποιούνε μόνο για να τα κουνάνε . Με σκοτισμένο
πρόσωπο
ειδοποιούν τους επιβάτες των καραβιών που βουλιάζουν,
πως το νερό είν’ επικίνδυνο.
Κάτω απ’ του δήμιου το μπαλτά
αναρωτιούνται αν δεν είναι άνθρωπος κι αυτός.
Μουρμουρίζουν σκεφτικά
πως » το θέμα δεν έχει ξεκαθαριστεί ακόμα » , και
πηγαίνουνε να πέσουν.
Μοναδική τους δράση , ο δισταγμός.
Αγαπητή τους φράση : » Δεν είναι ακόμα ώριμο για συζήτηση».

Γι’ αυτό , αν παινεύεις την αμφιβολία
μην παινέψεις
την αμφιβολία που καταντάει απελπισία!
Τι ωφελεί η αμφιβολία εκείνον
που δε μπορεί ν’ αποφασίσει ;
Μπορεί να πράξει λάθος
όποιος δε γυρεύει πολλούς λόγους για να δράσει.
Μα όποιος π ά ρ α π ο λ λ ο ύ ς γυρεύει
μένει άπραγος την ώρα του κινδύνου.

Εσύ, που είσαι ηγέτης, μην ξεχνάς
πως έγινες ό,τι είσαι, επειδή είχες αμφιβάλει γι’ άλλους
ηγέτες !
Άσε λοιπόν αυτούς που οδηγείς
ν’ αμφιβάλλουνε κι εκείνοι !

ΠΑΓΙΔΕΣ ΓΙΑ ΖΩΝΤΑΝΑ !!

παγίδα για ζωντανά

Προσοχή, προσοχή. Στο δήμο της Αθήνας υπάρχουν σημεία, όπως αυτό που σημειώνεται στο χάρτη, στα οποία απαγορεύεται η στάθμευση. Η δημοτική αστυνομία συχνά πυκνά επιβάλλει πρόστιμο 40 ευρώ σε όσους σταθμεύουν παραβλέποντας την απαγόρευση. Στο σημείο όμως εξακολουθούν να βρίσκονται συνεχώς παρκαρισμένα αυτοκίνητα. Πρόκειται για υποψηφίους προς επιβολή προστίμου απ’ τη δημοτική αστυνομία.
Ένα απ’ τα δυο πρέπει να γίνει:

ή οι δημοτικοί αστυνόμοι θα τη στήσουν στα συγκεκριμένα σημεία και θα τα απελευθερώσουν απ’ τ’ αυτοκίνητα γράφοντας ΚΑΘΕ οδηγό που αποτολμά να παρκάρει

ή να καταργηθεί η απαγόρευση στάθμευσης στα συγκεκριμένα σημεία.

Σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση δικαιούμαστε να πιστεύουμε πως ο Δήμος της Αθήνας έχει απλώσει παγίδες για να μαζεύει χρήμα.

Υ.Γ. Πιάστηκα. Πλήρωσα.

Όριο φτώχειας

Το όριο φτώχιας είναι το 60% του κατά κεφαλήν ακαθάριστου εθνικού εισοδήματος (ΑΕΠ).
Που σημαίνει με 180 δισ. € ΑΕΠ / 10.000.000 κατοίκους = 18.000 € κατά κεφαλήν ακαθάριστο εθνικό εισόδημα (ΑΕΠ).

Άρα όριο φτώχειας στην σημερινή μνημονιακή Ελλάδα: 60% του 18.000 € = 10.800 € κατ’ έτος ή το μήνα 900 € κατ’ άτομο.

Το ερώτημα αμείλικτο: Γιατί φορολογούνται οι φτωχοί;

Εκ των υστέρων συμπλήρωση:
Λάθος. Γράψτε λάθος. Το όριο φτώχειας ορίζεται [αυτός κι αν είναι πολιτικός και όχι επιστημονικός (γιατί τέτοιος δεν υπάρχει) ορισμός] ως το 60% του διάμεσου εισοδήματος (εδώ ο ορισμός απ’ τη Eurostat) και όχι του κατα κεφαλήν ακαθάριστου εθνικού εισοδήματος (ΑΕΠ). Οπότε μπορεί νάχει δίκιο ο Κατρούγκαλος. Τα 384 € μπορεί και νάναι πάνω απ’ το όριο φτώχειας. Τι να πεις …

Σημείωση: Τι είναι διάμεσο εισόδημα; Το εισόδημα πάνω απ’ το οποίο έχει το 50% των κατοίκων μιας χώρας και κάτω απ’ το οποίο έχει το άλλο 50%.

Κλιμακωτή χρέωση.

Πριν μερικά χρόνια στην κατανάλωση της ηλεκτρικής ενέργειας υπήρχε κλιμακωτή χρέωση.
Δηλαδή για τις πρώτες 800 kwh πλήρωνες, ας πούμε, 9 λεπτά/kwh
για τις επόμενες 600 kwh πλήρωνες, ας πούμε, 11 λεπτά/kwh
και για τις πάνω από 1400 kwh πλήρωνες, ας πούμε, 15 λεπτά/kwh
Μια τέτοιου είδους χρέωση οδηγούσε τους καταναλωτές σε οικονομία στην κατανάλωση ηλεκτρικής ενέργειας. Ως εκ τούτου έκανε πολύ καλό στο φυσικό περιβάλλον.

Ξέρει κανείς ή μπορεί να φανταστεί, για ποιό λόγο καταργήθηκε;
Μήπως θα έπρεπε να την επαναφέρουμε;

Η συμμετοχή μου στην εκπομπή του καναλιού της Bουλής “Κάρτα μέλους”

21:00 – 22:25 ο στόχος της ομάδας “Δημοκρατία και Δημοψήφισμα”.
22:25 – 23:15 το δικαίωμα ψήφου των γυναικών στην Ελβετία και τις ΗΠΑ.
23:35 – 24:28 περισσότερη Ευρώπη ή/και περισσότερη Δημοκρατία.
24:32 – 25:46 γιατί δημοψηφίσματα και δεν μας αρκούν οι δημοσκοπήσεις.
25:47 – 26:58 η ευρωπαϊκή συνοριοφυλακή και ακτοφυλακή.
27:27 – 28:50 δημοψηφίσματα με πρωτοβουλία της κυβέρνησης και δημοψηφίσματα πρωτοβουλίας πολιτών.
01:09:29 – 01:11:13 δημοκρατία και κοινοβουλευτισμός
01:11:14 – 01:12:28 δεν γνωρίζουν οι πολίτες; δημοψηφίσματα και για τα μικρά και για τα μεγάλα.
01:12:29 – 01:13:10 μετακοινοβουλευτισμός – κράτος επιχείρηση με έσοδα έξοδα
01:13:11 – 01:13:34 Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, έκδοση χρήματος και ευρωκοινοβούλιο
01:13:42 – 01:15:00 Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία μόνο κάνοντας βήματα προς τη δημοκρατία.
01:15:01 – 01:15:55 αγροτική παραγωγή: και πολιτιστικό ζήτημα.
01:15:56 – 01:16:20 αρκεί που είμαστε καταναλωτές;
01:16:21 – 01:17:10 ενημερωμένοι πολίτες και ενημερωμένοι βουλευτές.
01:29:35 – 01:30:50 επί γης παράδεισος το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης – δημαγωγοί και ακυρωτικό δημοψήφισμα.
01:30:55 – 01:31:07 συνταγματική αναθεώρηση με πρωτοβουλία των πολιτών.
https://www.youtube.com/watch?v=21QkxQOdJfE

Συνεννόηση

Λένε πως στα μέσα της δεκαετίας του 30 στις ΗΠΑ μια ταραγμένη πολιτικά μέρα είχαν μαζευτεί σ’ ένα γραφείο ψηλά στη κορυφή ενός ουρανοξύστη στη Νέα Υόρκη καμιά δεκαπενταριά πραγματικά πολύ πλούσιοι άνθρωποι. Σκοπός της συνάντησης ήταν να δουν τι θα κάνουν με τα πολιτικά και οικονομικά προβλήματα της χώρας τους και του πλανήτη όλου.

Πήραν διαδοχικά το λόγο πολλές φορές κι άκρη δεν έβγαζαν. Απελπίστηκαν. Ανέβηκαν κι οι τόνοι γιατί οι διαφωνίες ήταν πολλές και δεν υποχωρούσε κανείς τους. Από ένα σημείο κι ύστερα η απελπισία έδωσε τη θέση της στο τρόμο. Προς τα που βάδιζαν; Στη διάλυση;

Τότε ένας απ’ όλους, ο γηραιότερος, σηκώθηκε και τους κάλεσε να πλησιάσουν στο μεγάλο παράθυρο και να κοιτάξουν κάτω. Τι βλέπετε; τους ρώτησε. Ανθρώπους που τρέχουν βιαστικά για τις δουλείες τους του απάντησαν. Πόσοι νάναι σαν κι αυτούς εκεί κάτω; τους είπε. Μερικά εκατομμύρια είπαν με μια φωνή.

Λοιπόν τι νομίζετε; Ποιοι είναι πιο δύσκολο να συνεννοηθούν εμείς που είμαστε δεκαπέντε ή αυτοί που είναι εκατομμύρια;
Μετά απ’ αυτές τις κουβέντες ξανακάθισαν γύρω απ’ το τραπέζι με ανανεωμένη θέληση για να τα βρουν.

Τι λέτε μπορούμε να διαψεύσουμε το γέρο;