Διασταυρούμενα πυρά

εναλλακτικός τίτλος: ΦΥΡΔΗΝ ΜΙΓΔΗΝ – σχόλια και πληροφορίες για την κοινωνική και πολιτική ζωή στην Ελλάδα + εκπαιδευτικό υλικό. Oι συνεχείς αλλαγές θα είναι ο κανόνας σ' αυτό το blog επειδή 1. τίποτε δεν είναι τέλειο και 2. στόχος είναι η συνεχής βελτίωση

Το πουλί της γνώσης πετά το δειλινό.

Πόσες ακόμα  ήττες απ’ τους νεοφιλελεύθερους μπορεί ν’ αντέξει το εργατικό κίνημα; Πόσος κοινωνικός αυτοματισμός πρέπει να ξεχυθεί στα σπίτια απ’ τις τηλεοράσεις;

Εξαιρέσεις. Ζητούνται εξαιρέσεις. Το παμπόνηρο ΠΑΣΟΚ τόπιασε. Παλιά του τέχνη κόσκινο. Διαίρει και βασίλευε. Υποστηρίζει το ενιαίο μισθολόγιο αλλά κλείνει και το μάτι σε όσους υπολογίζει να προσεταιρισθεί πολιτικά. Είναι σα να τους λέει, υπομονή. Λίγο ακόμα. Να περάσουμε το κάβο των μνημονιακών περιοριστικών πολιτικών και θ’ αρχίσουμε τα ίδια. Το πελατειακό κράτος σε δράση. Θα σας βολέψουμε. Τους δικούς μας. Μ’ αυτά και μ’ αυτά όμως οι εξαθλιωνόμενοι όντας έξω απ’ το αλισβερίσι της σοσιαλδημοκρατικής πολιτικής δίνουν τη πλειοψηφία στους νεοφιλελεύθερους. Και πάει λέγοντας.

Πώς σπάει ο φαύλος κύκλος; Οι εργαζόμενοι στους κλάδους έντασης κεφαλαίου (π.χ. ΜΕΤΡΟ) θα μπορούσαν να έχουν κρίσιμο πολιτικό ρόλο αν αντί να ασχολούνται αποκλειστικά με τα κλαδικά (συντεχνιακά;) τους συμφέροντα έπαιζαν το ρόλο της ατμομηχανής για το σύνολο των εργαζομένων. Αντί να ζητούν την εξαίρεσή τους απ’ το ενιαίο μισθολόγιο ας θέσουν π.χ. ως στόχο την αύξηση κατά 50% τόσο του κατώτερου μισθού του ενιαίου μισθολογίου για το δημόσιο όσο και του κατώτερου μισθού στον ιδιωτικό τομέα.

Υπάρχει βέβαια η άποψη σε χώρους της Αριστεράς πως «Τα συνδικάτα δεν μπορούν να εκφράζουν το γενικό συμφέρον, δεν έχουν την ισχύ, ούτε εξάλλου τους αναγνωρίζει κανείς αυτή την αρμοδιότητα (και ορθώς). Από τη φύση τους εκφράζουν το συμφέρον ενός κλάδου, ενός επαγγέλματος, των εργαζομένων σε μία επιχείρηση.» Αυτό όμως απαντάνε και τα στελέχη της ΔΑΚΕ. Νομίζω ότι έφθασε ο καιρός να πάμε πέρα απ’ αυτά τα όρια.

Μετά την εγκαθίδρυση του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού (αρχές του 80) με τις επευφημίες (ή έστω την ανοχή) του πλήθους είναι πλέον από βέβαιο ότι η τακτική του εργατικού κινήματος πρέπει να αναπροσαρμοστεί-αναβαθμιστεί. Όταν ο αντίπαλος σε κτυπά πολιτικά δε μπορεί γιατί δεν αρκεί να απαντάς συνδικαλιστικά.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: