Διασταυρούμενα πυρά

εναλλακτικός τίτλος: ΦΥΡΔΗΝ ΜΙΓΔΗΝ – σχόλια και πληροφορίες για την κοινωνική και πολιτική ζωή στην Ελλάδα + εκπαιδευτικό υλικό. Oι συνεχείς αλλαγές θα είναι ο κανόνας σ' αυτό το blog επειδή 1. τίποτε δεν είναι τέλειο και 2. στόχος είναι η συνεχής βελτίωση

Όταν το εν κάνει πολλά (!) ή η αποικιοποίηση του πολιτικού από τις αγορές. (συμπτώσεις και αποκλίσεις της ρητορικής των πολιτικών δυνάμεων στην Ελλάδα της κρίσης). του Βαγγέλη Ιντζίδη

Όταν το εν κάνει πολλά (!) ή η αποικιοποίηση του πολιτικού από τις αγορές.
(συμπτώσεις και αποκλίσεις της ρητορικής των πολιτικών δυνάμεων στην Ελλάδα της κρίσης).
του Βαγγέλη Ιντζίδη
[1].
Ποια είναι η ιδεολογία που κατασκευάζουν σήμερα οι νέες αγορές…ποιες εικόνες μετασχηματίζουν σε ιδέες [imagio] για να νομιμοποιήσουν τη διάλυση των θεσμών;

Στη ρητορική των υπερσυντηρητικών αντιπάλων του Προέδρου Ομπάμα εντάσσονται επιχειρήματα από το έργο, της λογοτέχνιδος, θεατρικής συγγραφέως και φιλοσόφου κυρίας Ayn Rand (1905-1982), αμερικανίδας με ρωσική εθνοτική καταγωγή. Ενδεχομένως η φιλόσοφος να υπήρξε αγανακτισμένη από τον σταλινισμό της τότε ΕΣΣΔ και στο κλίμα του Μακαρθισμού των τότε ΗΠΑ αποφάσισε να νομιμοποιήσει και τα δύο, και τον σταλινισμό και τον μακαρθισμό (οι δίκες της Μόσχας (1936) και οι επισκέψεις στην επιτροπή αντιαμερικανικών υποθέσεων στην περίοδο του Ερυθρού Τρόμου» [Red Scare] (1940-1950), μη γελιέστε, δεν έχουν χρώμα και το ίδιο μέσο για όποιον σκοπό κάνει και το μέσο και το σκοπό υπηρέτες του ολοκληρωτισμού).

Στην πολιτική οντολογία της Ραντ τότε και των υπερσυντηρητικών τώρα δεν υπάρχει μήτε κοινωνία, μήτε κράτος, μήτε θεσμοί. Υπάρχει μόνον το ΕΝ(Α). Το άτομο. Το άτομο που εργάζεται για τα ατομικά του συμφέροντα. Το άτομο που διαθέτει λογική (μια αυτόματη – αδιαμεσολάβητη σχέση ανάμεσα σε αίτιο – αποτέλεσμα) και δημιουργεί τις συνθήκες που το εξυπηρετούν, αναπτύσσει σχέσεις για ίδιον συμφέρον. Το άτομο, το ΕΝ(Α) αντικαθιστά έτσι την προϋπόθεσή του, το κοινωνικό, με το συμφέρον του.

Ο κόσμος για την κυρία Ραντ είναι πάντα αυτό που «βλέπετε», «φυσικός» και «αντικειμενικός». Καμία διαμεσολάβηση δεν υφίσταται. Αν ένας φτωχός είναι φτωχός αυτό οφείλεται στην άγνοιά του και στην ανικανότητά του να «δει» τον «φυσικό» και «αντικειμενικό» κόσμο. Ο φτωχός δεν ενδιαφέρεται ως άτομο για τα ιδιαίτερα ατομικά του συμφέροντα. Και οι πλούσιοι δεν μπορούν να πληρώνουν την ανικανότητα των φτωχών, την περιορισμένη τους όραση, περιορισμένη από δική τους υπαιτιότητα!

Στην καθ΄ημάς εκπαίδευση οι όποιοι εμείς έχουμε τον «επαρκή ορθολογικό νου» (!) και την όραση του ατομικού συμφέροντος. Μπορούμε και να διατυπώσουμε τα «αντικειμενικά» κριτήρια για το πώς θα αξιολογείται, λόγου χάρη, η αποτελεσματικότητα της μάθησης στα σχολεία. Δίχως να συνεξετάζονται οι εθνοπολιτισμικές διαφορές και οι κοινωνικές ανισότητες. Θα μπορούμε έτσι να αποφανθούμε «αντικειμενικά» (!) για το ποια άτομα δεν είναι ικανά για μάθηση, δηλαδή δεν έχουν το «φυσικό» και «αντικειμενικό» κριτήριο να ενδιαφέρονται για το ατομικό τους συμφέρον, δηλαδή, να ανταποκρίνονται στα εκπαιδευτικά περιεχόμενα. ΄Η μπορεί το ατομικό τους συμφέρον να μην το συσχετίζουν με την εκπαίδευση και επομένως καλώς δεν βρίσκουν νόημα στην εκπαιδευτική διαδικασία (επί ανηλίκων και ενηλίκων η ατομική κατοχή της γνώσης, η ανάληψη της ευθύνης της και κυρίως η εργαλειοποίησή της…).

Επαναλαμβάνομε. Καμία διαμεσολάβηση δεν υφίσταται. Αν ένας φτωχός είναι φτωχός αυτό οφείλεται στο ότι δεν ξέρει να ενδιαφέρεται ως άτομο για τα ιδιαίτερα ατομικά του συμφέροντα. Και επομένως οι πλούσιοι δεν μπορούν να πληρώνουν την «ανικανότητα» των φτωχών! Ενδιαφέρον είναι πως η κυρία Ραντ υποστηρίζει πως και η αγάπη στο γάμο, δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια επιχειρηματική σύμβαση μεταξύ ατόμων που γνωρίζουν να εστιάζουν στο ίδιον συμφέρον τους.

Επομένως δεν υπάρχει η ανάγκη κράτους και θεσμών…Γιατί το κράτος και οι θεσμοί το μόνον που κάνουν είναι να εμποδίζουν τα άτομα να πασχίζουν για τα ίδια ατομικά τους συμφέροντα, αν έχουν βέβαια την τάση (πώς άραγε;) να αναγνωρίζουν το «φυσικό» και «αντικειμενικό» κόσμο και έτσι να ασκούν μέσα σε αυτόν και κατ΄αναλογία προς αυτόν τη διεκδίκηση και μέριμνα των ατομικών τους ενδιαφερόντων.

Είναι ντροπή στην πολιτική οντολογία της κυρίας Ραντ (της θεωρούμενης ως η ριζοσπαστική της Σχολής του Σικάγο – Φον Χάγιεκ) να δέχεται το άτομο την όποια κοινωνική, πολιτικά θεσμική – κρατική ή κατ΄επέκταση διεθνώς θεσμική (λόγου χάρη, ΟΗΕ) προστασία. Αφού με αυτόν τον τρόπο, το κράτος, η κοινωνία, οι θεσμοί εθνικοί και υπερεθνικοί, υποτιμούν το άτομο, του λένε πως δεν ξέρει αυτό – έτσι από μόνο του – να ενδιαφερθεί για τα ατομικά του συμφέροντα. Του προσφέρουν κακές υπηρεσίες και το εκπαιδεύουν στη μαλθακότητα…ας το πούμε έτσι. Ενώ ο «ικανός» είναι υποχρεωμένος να εμποδίζεται στην «ορθολογική» επιδίωξη των συμφερόντων του από τέτοιους θεσμούς. Τουτέστιν γιατί να σου πληρώνω εγώ, κύριε, την κρατική περίθαλψη, αφού εσύ είσαι ανίκανος να επιδιώξεις το ατομικό σου συμφέρον και δεν φρόντισες τον εαυτό σου. Αν επιδιώκεις το συμφέρον σου θα είχες τα χρήματα για να πληρώνεις μόνος σου τα νοσήλεια και τα φάρμακα και δεν επιβάρυνες τους άλλους!

Σε αυτό το σύμπαν του ατομικισμού ο Ομπάμα με την προσπάθεια που έκανε – – όσο περιορισμένη και αν την κρίνουμε – θεωρήθηκε κομμουνιστής στις ΗΠΑ (και πολλοί των νέο(υπερ)συντηρητικών φώναζαν «Ηe is a communist…fight for freedom» !).

[2.]

Το έθνος – κράτος δε χρειάζεται, οι θεσμοί προστασίας δεν χρειάζονται, η άυλη πνευματική παραγωγή της ανθρωπότητας είναι μόνον νοητή ως επιδίωξη του ατομικού συμφέροντος…άρα και οι διεθνείς οργανισμοί που δεν δουλεύουν αποκλειστικά για αυτό δεν προσφέρουν τίποτα άλλο παρά μόνον ντροπή στα άτομα.
Το περίεργο είναι πως οι πιο ριζοσπαστικοί της αριστεράς και εντός του κινήματος «Καταλαμβάνοντας τη Wall Street» στις ΗΠΑ λένε επίσης – στο δια ταύτα – το ίδιο. Τι το χρειαζόμαστε το κράτος αν είναι να μας καταπιέζει έτσι. Αυτοί βέβαια το λένε – τουλάχιστον – στο πρώτο συλλογικότερο πρόσωπο πληθυντικού αριθμού, αντικαθιστώντας το εγώ -άτομο της Ραντ, με το εμάς/εμείς – συλλογικότητα.

Το ίδιο λένε και μερικοί περί ευρώ και δραχμής στην Ελλάδα. Μα ακριβώς το ίδιο.
Λένε, δηλαδή, αν είστε ανίκανοι κύριοι ΄Ελληνες, να δουλέψετε για τα συμφέροντά σας, εσείς φταίτε και για αυτό σας βγάζουμε από το Ευρώ. Εγώ(-κράτος) ως Γερμανία φρόντιζα τις εμπορικές μου συναλλαγές πουλώντας στο εσωτερικό της ΕΕ τα προϊόντα μου (και να η SIEMENS παντού στον ευρωπαϊκό νότο).Τι κι αν εγώ – κράτος με επικέντρωση του κεφαλαίου και της πολιτικής τακτικής του- φρόντιζα τα δικά μου συμφέροντα και τα εμπορικά μου πλεονάσματα, που ήταν τα ελλείμματα του ευρωπαϊκού νότου. Εγώ ήμουν σύμφωνα με τον «φυσικό» και «αντικειμενικό» κόσμο εντάξει και ηθική. Τι; Θα μου επιβάλλεται κανόνες στο παιχνίδι; Μα αυτό είναι υποτιμητικό προς τα δικαιώματα του ατόμου ή του ατόμου -χώρας μου…Και πριν προλάβετε να το κάνετε θα επιβάλλω εγώ αυτούς τους «φυσικούς» και «αντικειμενικούς» κανόνες στο σβέρκο σας και θα σας τιμωρήσω για τη «φυσική» και «αντικειμενική» σας «ανικανότητα», στον «φυσικό» και «αντικειμενικό» κόσμο των αγορών.

Μη ξεχνιέστε, στον κόσμο της αντιπαλότητας των ηθικών, των απόψεων, των συμφερόντων, ο κυρίαρχος παρουσιάζει και ονοματίζει την κυριαρχία του ως «αντικειμενικό κόσμο». Δεν θα σας πει, δηλαδή, πως τα πέντε δάχτυλα του χεριού δεν είναι ίδια. ΄Οχι. Θα σας πει πως τα πέντε δάχτυλα του χεριού δεν είναι ίσα. Κατά τα μέτρα και σταθμά του ίδιου προκρούστειου συμφέροντός του!

Τώρα από μια αριστερή ριζοσπαστική θέση θα σου πουν. Ε… επειδή κάνει έτσι η Γερμανία και αφού αυτή επιβάλλει τους κανόνες της, ας γυρίσουμε στη δραχμή! Αυτοί διακατέχονται ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΗ ΤΟΥ ΦΑΝΤΑΣΙΑΚΑ ΚΥΡΙΑΡΧΟΥ ΑΠΟ ΤΗ ΘΕΣΗ ΤΟΥ ΑΝΤΙΣΤΕΚΟΜΕΝΟΥ ΣΤΗΝ ΚΥΡΙΑ ΜΕΡΚΕΛ (και σε αυτό που αντιπροσωπεύει).

Αυτοί πιστεύουν πως όταν έχεις δραχμή στα χέρια σου, το νόμισμα αυτό ΔΕΝ ΘΑ ΕΧΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΣΕ ΤΙΠΟΤΑ ΜΕ ΤΙΣ ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΕΚΚΕΝΤΡΩΣΕΙΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑΤΟΠΙΣΕΙΣ ΤΗΣ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΑΓΟΡΑΣ. Λες και όταν είχαμε δραχμή δεν αντιπροσώπευε αυτή ΠΑΛΙ ΤΙΣ ΑΝΟΙΧΤΕΣ ΑΓΟΡΕΣ. Λοιπόν είναι θέμα νομίσματος; Α… σου λένε αν επιστρέψουμε στο έθνος-κράτος, δηλαδή αν αποκόψουμε τη συμμετοχή μας και την πάλη μας ακριβώς εκεί όπου παίρνονται οι αποφάσεις, θα είναι καλύτερα.
Λένε, δηλαδή, να αποκοπούμε από κάθε υπερεθνική συνεννόηση για την αλληλεγγύη των χωρών, των πολιτισμών, της ανθρωπότητας, και με ένα τέτοιο επιχείρημα θα μπορούσε κάλλιστα κάποιος να προτείνει να φύγουμε και από τον ΟΗΕ. Και προχωρώντας να προτείνει σταδιακή αποδυνάμωση του κράτους αλλά και κατάργησή του.

Λοιπόν η κυρία Μέρκελ λέει πως δεν χρειάζεται μια υπερεθνική συνεννόηση των λαών, των χωρών, των πολιτισμών. Αποβλέπει στην επιβολή των κανόνων του ισχυρού για να διατηρήσει την κυριαρχία του.

Η Μέρκελ τυφλωμένη από τον γερμανικό νεοεθνικισμό του τραστ της Φρανκφούρτης, δεν βλέπει ότι και η Γερμανία αυτή τη στιγμή είναι ένα μέσο των ανοιχτών αγορών για να αλώσουν και την ΕΕ και την ίδια…Δεν βλέπει – όπως κανένας ακραίος εθνικιστής δε βλέπει πώς καταστρέφει ο ίδιος την εθνική του οικονομία και όχι μόνον (δείτε λίγο πίσω στην ιστορία) Η Μέρκελ δεν βλέπει πως αυτή την περίοδο το Κεφάλαιο κάνει την ίδια σύμμαχο για τις δικές του – υπερεθνικές εκκεντρώσεις και μετατοπίσεις. Αλλά δε φαίνεται να το αντιλαμβάνονται αυτό και αρκετοί από τους αντιπάλους του μερκελισμού!

Ο Ν.Πουλαντζάς (1974/ 2009) έχει ήδη επισημάνει πως στο πλαίσιο της διεθνούς αναπαραγωγής του κεφαλαίου, οι διαφορές αυτές αφορούν και σε «εσωτερικευμένους μετασχηματισμούς του ίδιου του έθνους-κράτους προκειμένου να επιφορτιστεί με τη διεθνοποίηση των δημοσίων λειτουργιών απέναντι στο κεφάλαιο. […] Για να επιστρέψουμε στο πρόβλημά μας, το κεφάλαιο που παραβιάζει τα εθνικά του όρια καταφεύγει εν πολλοίς στα έθνη κράτη, όχι μόνο στο κράτος καταγωγής του αλλά επίσης και στα άλλα κράτη. Παράγεται, έτσι, μια περίπλοκη κατανομή του ρόλου των κρατών στο πλαίσιο της διεθνούς αναπαραγωγής του κεφαλαίου […] η οποία μπορεί να επιφέρει διαδικασίες εκκέντρωσης και μετατόπισης στην άσκηση αυτών των σχέσεων μεταξύ των φορέων τους, που παραμένουν κατ’ ουσίαν τα εθνικά κράτη. Ανάλογα με τη συγκυρία, τυχαίνει να είναι αυτό ή εκείνο το κράτος των μητροπόλεων που θα επιφορτιστεί με τη μία ή την άλλη παρέμβαση διεθνούς εμβέλειας αναφορικά με αυτή την αναπαραγωγή και τη διατήρηση του συστήματος συνολικά.» (Πουλαντζάς 1974/2009:334-335).

Με άλλα.λόγια, δεν βλέπουμε πως ακόμα και με δραχμή στα χέρια μας και έξω από την ΕΕ πάλι θα αποτελούμε μέρος των εκκεντρώσεων και των μετατοπίσεων του Κεφαλαίου. Πάλι θα πρέπει να αγωνιζόμαστε ΑΛΛΑ ΑΥΤΗ ΤΗ ΦΟΡΑ ΕΧΟΝΤΑΣ ΣΤΗΝ ΚΥΡΙΟΛΕΞΙΑ ΧΑΡΙΣΕΙ ΚΑΘΕ ΘΕΣΜΟ ΠΟΥ ΕΒΑΖΕ ΚΑΙ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΘΕΣΕΙ ΕΚ ΝΕΟΥ ΚΑΝΟΝΕΣ ΚΑΙ ΕΛΕΓΧΟ ΣΤΙΣ ΑΓΟΡΕΣ.

Θα καταλήξουμε, δηλαδή, πού; Μα στην κυρία Ραντ και στους ΥΠΕΡΣΥΝΤΗΡΗΤΙΚΟΥΣ των αμερικανών ρεπουμπλικανών, στο Tea Party.
Θα καταλήξουμε στο ίδιο και για διαφορετικούς λόγους: καταργήστε το κράτος που μας βάζει φόρους (οι πλούσιοι θα το λένε γιατί δεν θέλουν να πληρώσουν την ιατρική περίθαλψη των φτωχών και οι ριζοσπάστες αριστεριστές θα το λένε επειδή δεν μπορούν οι φτωχοί να πληρώνουν τόσους φόρους!). Καταργήστε κάθε υπερεθνικό οργανισμό που φαίνεται ανίκανος να μας προστατεύσει (οι πλούσιοι για τον εαυτό τους και οι φτωχοί για τον εαυτό τους).

ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΚΟΛΠΟ. ΑΝ ΑΛΩΣΟΥΝ ΟΙ ΑΓΟΡΕΣ ΤΟΝ ΟΗΕ – ΤΗΝ ΕΕ – ΤΟΝ ΟΟΣΑ (και το έχουν ως ένα σημείο καταφέρει με μεγαλύτερες αλλού και με μικρότερες αλλού αντιστάσεις) θα μας κάνουν εμάς που υποφέρουμε να εναντιωθούμε στην υπερεθνικότητα. Κανένα κράτος δεν θα παρεμβαίνει, οι ανίκανοι ας πεθαίνουν στους δρόμους, καμιά κοινωνία, κανένας υπερεθνικός οργανισμός δικαιωμάτων (ας σκεφτούμε πως υπάρχει ακόμη ένας ΟΗΕ να προσφύγεις, υπάρχουν ακόμη τα ευρωπαϊκά κεκτημένα και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και όχι μόνον)…Και τι θα γίνουμε…

Μα θα γίνουμε ο «φυσικός» και «αντικειμενικός» κόσμος της κυρίας Ραντ…δηλαδή ένας κόσμος με γενοκτονίες Ρουάντα…ένας κόσμος με φυλές η μία εναντίον της άλλης, ένας κόσμος των εμφυλίων σπαραγμών…Αυτό θα γίνουμε.

[3]

Η λύση ποια είναι; ΔΕΝ ΧΑΡΙΖΟΥΜΕ ΚΑΝΕΝΑ ΘΕΣΜΟ ΚΑΜΙΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΝΕΝΑΝ ΥΠΕΡΕΘΝΙΚΟ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟ ΣΤΙΣ ΑΓΟΡΕΣ.
Με ποιες πολιτικές συλλογικότητες πάμε προς αυτό; Προς την ολοκλήρωση του διαφωτισμού σε υπερεθνικό επίπεδο;

Η Δημοκρατική Αριστερά έκανε ρητή αναφορά στις θέσεις της για την υπερεθνική δημοκρατική διακυβέρνηση. Η πρωτοποριακή αυτή θέση που χρειαζόταν ασφαλώς περαιτέρω επεξεργασία έμεινε στην τύχη της. Στη Δημαρ κυριάρχησε ένα μούρμουρο για τις δήθεν μεταρρυθμίσεις και κάποιες ηθικολογίες (νέο)φιλελεύθερου οικονομισμού (ένας οικονομισμός από την ανάποδη της μανιέρας του οικονομισμού του ΚΚΕ! Και όμως!). Όμως αριστερή μεταρρύθμιση δίχως σχέδιο επί του υπερεθνικού δεν νοείται. Πρόκειται αλλιώς για απορρύθμιση και άρον-άρον λογιστική ανάλογα με τον αγώνα για τα συμφέροντα του κόμματος-κράτους (ρυθμίσεις για την πολιτική μας πελατεία…έτσι κι αλλιώς οι ασθενέστεροι ας πάνε στη Χρυσή Αυγή γιατί εμείς είμαστε οι καλύτεροι!). Σε μια περισσότερο δημοκρατική εκδοχή της η Δημάρ λέει: ας δημιουργήσουμε μια εκπαίδευση από τα πάνω προς τα κάτω των άλλων (πάντα των άλλων) στην ευθύνη μιας και τα κινήματα δεν υφίστανται ή διαμορφώνονται σε συνθήκες λαϊκισμού. Σε αυτή τη ρητορική ο λαϊκισμός συλλήβδην ενοχοποιημένος δεν διακρίνεται από τη λαϊκότητα. Χρειαζόμαστε, προβάλλουν στη Δημάρ, εντίμους πολιτικούς οι οποίοι θα τα ρυθμίσουν και δεν χρειαζόμαστε – ενώ για μένα αυτό χρειαζόμαστε – δομές πολιτικής συμμετοχής και ελέγχου που αυτή κάνει τους εντίμους και τους ανέντιμους.Οι κοινωνικές και πολιτικές δομές είναι το εχέγγυα της εντιμότητας και όχι το άτομο με τον τρόπο του έντιμου νεοφιλελεύθερου ατόμου. (Για αυτό και έβαλα αγανακτισμένος δίχως – όμως πλατεία – πολλά ερωτηματικά και στο δημοκρατική και στο αριστερά της Δημαρ).

Ο Σύριζα, από την άλλη, καλλιεργεί την υποψία και την έντονη κριτική στους θεσμούς, εθνικούς και υπερεθνικούς υπό το ψεύδισμα μιας «δειλίας στην ανάληψη ευθυνών» (πάρα πολλά ερωτηματικά και εδώ για το πώς αντιλαμβάνεται, τελικά, το κόμμα αυτό τον αυτοπροσδιορισμό του ως αριστερά). Δεν αντιμετώπισε – μέχρι τώρα τουλάχιστον – την προβληματική των θεσμών διαλεκτικά. Δεν αντιλαμβάνεται την οικονομία ως διαλεκτική ανάμεσα στο καπιταλιστικό – μη καπιταλιστικό που ενυπάρχει στην ευρωπαϊκή οικονομία, ήδη από τον 17ο αιώνα (αν όχι ΚΑΙ παλαιότερα).

O Σύριζα σε επίπεδο δημόσιας πολιτικής ρητορικής αποσιωπά πως «εξακολουθεί να υπάρχει μια εξαιρετικά ζωντανή διαλεκτική ανάμεσα στον καπιταλισμό αφενός και το αντίθετό του, τον «μη-καπιταλισμό» του κατώτερου επιπέδου αφετέρου […] Αυτό το κατώτατο επίπεδο, που δεν έχει παραλύσει από το μέγεθος των εγκαταστάσεών του ή της οργάνωσής του, είναι το πλέον πρόθυμο να προσαρμοστεί• είναι το φυτώριο της έμπνευσης, του αυτοσχεδιασμού ακόμη και της καινοτομίας, παρότι οι πλέον λαμπρές ανακαλύψεις του αργά ή γρήγορα πέφτουν στα χέρια των κεφαλαιούχων. Την πρώτη επανάσταση του βαμβακιού δεν την προκάλεσαν οι καπιταλιστές• όλες οι νέες ιδέες προήλθαν από τις τολμηρές μικρές επιχειρήσεις» (Braudel, 1986:630-631, στο De Landa 2001/2010:128-129).

Για το λόγο αυτό ο Σύριζα, έχει απεμπολήσει την έννοια του κοινωνικού συμφέροντος και μιλά στο όνομα της συστολής του κοινωνικού σε επίπεδο κοινωνικο-οικονομικών στρωμάτων, πασοκίζοντας επικινδύνως. Μας ενδιαφέρει εκείνη η μη-τάξη που δεν την απασχολεί το συμφέρον της, δηλαδή το προλεταριάτο, όπως το όριζε ο Μαρξ, σύντροφοι του απ΄εκεί (!) κόμματος.

ΤΟ ΔΙΑΚΥΒΕΥΜΑ ΕΙΝΑΙ πώς οι ασθενέστεροι θα διατυπώσουν προτάσεις για το σύνολο της κοινωνίας και ΟΧΙ για τις ανάγκες τους. Αυτό διασφαλίζει τις ευρύτερες κοινωνικές συμμαχίες διεξόδου από την κρίση με κοινωνικο-οικονομικό μετασχηματισμό. Δεν είναι οι ασθενέστεροι εκείνοι που δεν ξέρουν το συμφέρον τους και πρέπει η Αριστερά να τους βοηθήσει. Γιατί αν είναι αυτό, τότε έχει δίκιο ο ατομοκεντρισμός της κυρίας Ραντ. Γίνεστε ΝΕΟ-φιλελεύθεροι από την ανάποδη διαδρομή. Ακριβώς όπως η Δημάρ που ειρωνεύεστε πολιτικάντικα και ανούσια. Για αυτό δεν κερδίζετε την πολιτική ηγεμονία και ακριβώς για αυτό επειδή αποβλέπετε στην κυριαρχία δεν μπορείτε να δείτε πώς χαρίζετε τα πάντα στην κυριαρχία των αγορών. Πολύπλοκο ε; ΄Η μήπως ανοησία; Να το συζητήσουμε ΔΗΜΟΣΙΑ όμως.

Ο Σύριζα διαβάζει μονομερώς το συστημικό και δεν αντιλαμβάνεται τη δημιουργική διέξοδο μέσω της αξιοποίησης των αντιφάσεών του. Δεν ξέρει τι θα κάνει, βήμα προς βήμα την οργή που εκλογικά σωρεύει στα πόδια του. Δεν οργανώνει μια μεθοδολογία μετασχηματισμού της και στην υπερεθνική οντότητα και στο εσωτερικό της χώρας. Μπορεί πράγματι να στηρίζει τη συμμετοχή των πολιτών στα κοινωνικά κινήματα (κάτι που κάνει τους δεξιόστροφους δημαρίτες να ανατριχιάζουν και πολύ κακώς, αν η δημαρ είναι αριστερό κόμμα). Ωστόσο αυτές οι κινηματικές πρωτοβουλίες αλληλεγγύης – εξαιρετικά θετικές – η τοπική και η υπερτοπική τους διασύνδεση δεν μετασχηματίζονται με τη σειρά τους σε εγγράψιμες πολιτικές εντός των θεσμών του έθνους –κράτους αλλά κυρίως εντός της υπερεθνικής πολιτικής οντότητας (η Δημαρ ως προς αυτό δεν έχει καμία ευρωπαϊκή διασύνδεση με fora και κόμματα της αριστεράς στην Ευρώπη, ακόμη τουλάχιστον). Δεν συμβάλλουν, δηλαδή, στο νέο πολιτικό υποκείμενο που ως τέτοιο υφίσταται στη θεσμική δημοκρατία και στην υπερεθνικότητά της (αυτό το τελευταίο είναι το σύγχρονο πολιτικό διακύβευμα, το οποίο ο Σύριζα δεν επιλέγει να συζητήσει και να απαντήσει).

Δημάρ και Σύριζα διακατέχονται από τον ίδιο αποχαυνωτικό ναρκισσισμό. Είμαστε η αριστερά οι μεν της ευθύνης οι δε των κινημάτων και άρα έχουμε δίκιο. Ιδεολογικές νευρώσεις διαφοροποίησης και καθαρότητας παίρνουν και δίνουν.

Ωστόσο
Ακόμη και μόνοι μας να μείνουμε, λόγου χάρη εκτός ΕΕ ή και με δραχμή εντός, πάλι μέρος μιας ροής του παγκόσμιου κεφαλαίου θα είμαστε είτε αντιστεκόμενοι είτε παραδομένοι, η υπερεθνική διεργασία θα καθορίζει τις κινήσεις. Πώς θα αναπτύξουμε τη δικτύωση και τη ροή των συμμαχιών στο υπερεθνικό επίπεδο με στόχο την υπερεθνική δημοκρατική διακυβέρνηση;

Το πλεονέκτημα της Δημαρ, όταν διατύπωνε στις θέσεις του ιδρυτικού της συνεδρίου το διακύβευμα της υπερεθνικής δημοκρατικής διακυβέρνησης, το πλεονέκτημα του Σύριζα που επιχειρεί να δικτυωθεί με τα κινήματα της παγκοσμιοποίησης από τα κάτω, μετατράπηκαν σε μειονεκτήματα ΚΑΙ ΤΩΝ ΔΥΟ καθώς η απουσία της στρατηγικής για μια υπερεθνική δημοκρατική διακυβέρνηση δεν αποτελεί πραγματικό μέλημα ΚΑΙ των δύο. ΄Ετσι βαδίζουν και εμείς μαζί τους – στα τυφλά. ΄Εχοντας αρνηθεί το κόμμα-κράτος (και οι δύο και ορθώς) δεν έχουν αναπτύξει την εναλλακτική. Κι έτσι η πολιτιστική επανάσταση για μια κριτική στο κόμμα – ΝΔ-κράτος και στο κόμμα-ΠΑΣΟΚ-κράτος παραμένει αλώβητη και κυρίως εξακολουθεί να μας ταλαιπωρεί καθώς τα συντεχνιακά συμφέροντα του πελατειακού κόμματος-κράτους είναι αυτά που κυρίως δημιουργούν τις οριζόντιες περικοπές και την απουσία κάθε δίκαιης λιτότητας ΑΛΛΑ ΚΑΙ δίκαιης ανακατονομής των κερδών.

Και έτσι ανοίγει ο δρόμος για να ακούγεται – ως πειστική και κυρίως ως «φυσική» και «αντικειμενική» η ρητορική των απολίτικων ελίτ (λόγου χάρη, ελίτ περί το περιοδικό Μεταρρύθμιση) στα δεξιότερα της δημαρ – και των απολίτικων καθαρολόγων – στα αριστερίστικα του σύριζα. Μια ρητορική που θεμελιώνεται στην κυρία Ραντ, καθώς τώρα έχουμε να ακούμε για την πίστη στους δημιουργικούς «ικανούς» εναντίον των δημιουργικώς (!) «ανικάνων» πολιτών, των Τζημεραίων (και των άλλων καπεταναίων του νεοφιλελευθερισμού). Μια ρητορική που επιδιώκει να βγάλει «ανίκανες» όλες τις συλλογικότητες και ανέντιμες.

Τι μας λέει αυτή η ρητορική; Πως κάθε μορφή συλλογικότητας είναι κάτι το «κακό», το υπεύθυνο για την κρίση. ΄Ετσι τα πολιτικά κόμματα στη δημοκρατία είναι «κακά» γιατί σε αυτά οφείλεται η κρίση (και όχι στη στρατηγική τους επιλογή να είναι κόμματα-κράτος, ακριβώς όπως θέλει η Μέρκελ και η ομάδα της να είναι ομάδα-υπερεθνική ενότητα, δηλαδή, νεοφιλελεύθερο λόμπυ Φρανφούρτης-Ευρωπαϊκή ΄Ενωση). Μας λέει αυτή η ρητορική ότι η συλλογικότητα συνδικάτο είναι μια ένοχη ιστορία και δεν μας λένε πως κακή ιστορία είναι ότι τα συνδικάτα λειτούργησαν μόνον συντεχνιακά και όχι με αναλύσεις για την ελληνική πραγματικότητα, ότι το πρόβλημα δεν είναι η ύπαρξη συνδικαλισμού αλλά η λειτουργία του μέσω του κόμματος-κράτους (κύρια και αποκλειστική και εγκληματική ευθύνη του Πασοκ, που καμιά αριστερά της ευθύνης ή ακόμη και κανένα είδος λαϊκής δεξιάς δεν πρέπει να του δίνει το παραμικρό άλλοθι, να έχουμε τώρα να ακούμε και τα παιδιά του κομματικού σωλήνα, Λοβέρδο και Διαμαντοπούλου!). Να ένα καθήκον για την πολιτικά φιλελεύθερη παράταξη (και όχι για την νεοφιλελεύθερη εκδοχή της) που θα τη φέρει σε πιο δημιουργικό διάλογο με την αριστερά και συγκρουσιακό (κι αυτός είναι παραγωγικός σε μια χώρα της ακίνητης μοιρολατρίας και εξάρτησης από την καταστροφή). Το καθήκον της πλήρους ΑΠΟΠΑΣΟΚΟΠΟΙΗΣΗΣ. Θα χρειαστεί βέβαια για αυτό να συγκρουστεί και με τους δικούς της πασοκοποιημένους. Το Πασοκ θυμίζω είναι το κόμμα που δημιουργήθηκε με βάση τα κόμματα που χύθηκε πολύ αίμα για να πέσουν στην πρόσφατη «αραβική άνοιξη».

Αλλά οι ρητορικές της ενοχοποίησης της συλλογικότητας δεν είναι η δημοκρατική διέξοδος από την κρίση. Επειδή το Πασοκ διάβρωσε τις συλλογικότητες δεν μπορεί αυτό να είναι επιχείρημα για την κατάργησή τους μέσω της ενοχοποίησης. Η ρητορική των νεοφιλελεύθερων εγχώριων μεταπραττών είναι μια ρητορική κοινή με τη ρητορική εκείνων που πολεμούν τους δημοκράτες φιλελεύθερους του Ομπάμα στις ΗΠΑ, αυτοί είναι οι Τζημεραίοι και το περιοδικό Μεταρρύθμιση. Είναι το Tea Party α λα Ελληνικά.. Μιας και επιτιθέμενοι κατά όλων των δημοκρατικών συλλογικοτήτων, επιτίθενται στους θεσμούς για να τους διαλύσουν. Αυτό κάνουν επί της ουσίας. Και επιδιώκουν να επιστρέψουμε στην εποχή του κόκκινου τρόμου του Μακάρθουρ με όρους «πολιτισμένου κέντρου». Αδιαφορούν για την άσκηση της εξουσίας στην υπερεθνική δημοκρατική διακυβέρνηση μέσω κάθε τοπικής και διατοπικής συλλογικότητας και επιχειρούν να είναι τα άτομα – διαχειριστές – ελίτ της νέας (ελπίζουν) κυριαρχίας των ελεύθερων αγορών. Πρόκειται για το χειρότερο είδος εχθρών του κοινωνικού και του πολιτικού και είναι σαφέστατα οπαδοί της κυρίας Ραντ.

Πρόκειται για ρητορικές – προπαγάνδας μέσω του μηχανισμού της μερεολογικής πλάνης [mereological fallacy]. Θεωρούν δηλαδή ότι οι ιδιότητες του όλου είναι και ιδιότητες του μέρους. Λένε δηλαδή πως άμα πεις πως ο Χ ποδοσφαιρικός σύλλογος είναι πολυάριθμος τότε σημαίνει ότι και ο Βαγγέλης ως μέλος του Χ ποδοσφαιρικού συλλόγου είναι πολυάριθμος ενώ είναι ένας. Αυτή η απόδοση ιδιοτήτων του όλου στο μέρος είναι και η αιτία παρεξηγήσεων που μας ταλαιπωρούν και στις πολιτικές μας σχέσεις αλλά – κι αυτό είναι και το οδυνηρό – με συνέπειες και στις προσωπικές σχέσεις μας. Νομίζει λοιπόν κανείς πως όταν χαρακτηρίζεται μια πολιτική συλλογικότητα, χαρακτηρίζονται και τα μέλη της. Κι ενώ χαρακτηρίζεται η κυρίαρχη άποψη ή τάση ή η ηγετική ομάδα κάποιοι μπορούν να θεωρήσουν πως αποδίδονται οι ίδιοι χαρακτηρισμοί και σε άτομα, μέλη αυτής της πολιτικής συλλογικότητας. Oπότε όλοι οι δάσκαλοι είναι άχρηστοι, όλοι οι γιατροί τα παίρνουν, όλοι μαζί τα φάγαμε. Η συλλογικότητα είναι ο εχθρός των ατόμων να δράσουν προς το συμφέρον τους, να τα «παίρνουν», δηλαδή, και να τα «τρώνε» κατά μόνας. Η επικίνδυνη βλακεία αυτής της αρρωστημένης – από ιδεολογική τύφλωση και φαντασιακό κρετινισμό εγχώριας και μεταπραττικής ελίτ – με ατομικές εξαιρέσεις, ασφαλώς, για να μην πέσουμε κι εμείς στην ίδια πλάνη – ενδημεί εντός των αντιφάσεών της.

Λοιπόν διαλέξτε ή κυρία Ραντ για έναν «φυσικό» και «αντικειμενικό» κόσμο της ζούγκλας ή προς μια ΝΕΑ ΠΛΗΘΥΝΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΟΝΤΟΛΟΓΙΑ…
Εμείς με ποιους πάμε…εμείς λέγοντας ΚΑΙ οι δικοί μας, εγχώριοι, πλούσιοι ΚΑΙ οι δικοί μας εγχώριοι φτωχοί. Ας σας υπενθυμίσω μόνον πως οι πλούσιοι λιγοστεύουν σε κάθε χώρα, μετρημένα πράγματα (ενδεικτιά από 34 οικογένειες σε 14 οικογένειες στο Μεξικό, από 25 ολιγάρχες σε δέκα στη Ρωσία και πάει λέγοντας).

Είπαμε η πολιτική οντολογία της κυρίας Ραντ οραματίζεται τον ολοκληρωτισμό ολίγων «ικανών» επί εκατομμυρίων «ανικάνων»!

Δύσκολες ώρες θα περάσουν όμως όλες και όλοι που θέλουν ο Κύκλωπας του κτηνώδους πλούτου να τους φάει τελευταίους. Και θα περάσουν δύσκολες ώρες γιατί είναι και «ανίκανοι» να διαχειριστούν το ατομικό τους συμφέρον. Θέλουν να είναι επώνυμοι και αναγνωρίσιμοι στο μάτι του Κύκλωπα. Δεν λένε είμαι ο Κανένας. Λένε εμείς είμαστε οι τάδε και οι δείνα. Δες μας. Είμαστε οι ελίτ σου. Και έτσι που πάνε και αυτούς (μαζί και τη Μέρκελ) ο Κύκλωπας θα τους φάει πρώτους – πρώτους (στον πολιτικό χρόνο που κακώς τον αντιλαμβανόμαστε σύντομο ενώ είναι ήδη η αρχή της πολιτικής πάλης του ολοκληρωτικού από το παρελθόν (τοπικό και υπερτοπικό imperium και latifundium – με αυτό που ακόμη δεν έχει γεννηθεί – ως υπερεθνικό δημοκρατικό διακύβευμα).

Και ακόμη δυσκολότερες θα περάσουν με τα δύο ακόλουθα παραθέματα (δεν πρόκειται να τους διευκολύνω στο ελάχιστο, εννοείται, ας είναι επαρκή άτομα για το ίδιον συμφέρον τους και ας κανονίσουν την πορεία τους!):
[4]

Kάποτε μας είπαν
καταναλώστε, έχετε και εσείς δικαίωμα στην ατομική καπιταλιστική ευμάρεια, δεν είναι θέμα κοινωνικών τάξεων.

Mετά
μας είπαν γιατί καταναλώνατε και κακώς πιστέψατε πως η ευμάρεια δεν σχετίζεται με την κοινωνική σας τάξη.
Οι ΄Ελληνες – και στις δύο περιπτώσεις παρακολουθήσαμε παθητικά και τα δυο « καλέσματα» στο πάρτυ της κατανάλωσης και στο πάρτυ της ενοχής και αυτοτιμωρίας. Ο Φον Σαδομαζώχ και ο Μαρκήσιος Ντε Σαντ στην πλήρη εξέλιξή τους. Λησμονήσαμε πως τα παραγγέλματα αυτά απευθύνονταν στα άτομα. Για τον λόγο αυτό μας φαινόταν τροχοπέδη στο φαγί να επεξεργαζόμαστε συλλογικά – κοινωνικά και πολιτικά – τα καλέσματα αυτά. Για αυτό χρειαζόμαστε το συνδικαλισμό και όχι για να τονώνει την ατομικότητα στην ευμάρεια του καπιταλισμού.

Τα μεσαία και κατώτερα κοινωνικο-οικονομικά στρώματα, όταν έβλεπαν πως τα δύο μεγάλα κόμματα τους έδιναν πρόσβαση αλλά κυρίως διαβεβαιώσεις πως η πρόοδος δεν θα έχει τελειωμό και πως η εξέλιξη είναι κυρίως ατομικιστική κατοχή αγαθών, δεν είχαν λόγο να μην ενδώσουν. Όταν έβλεπαν πως οι ευρωπαίοι εταίροι έδιναν τις ίδιες διαβεβαιώσεις για την εξέλιξή τους δεν έβρισκαν λόγους περί του αντιθέτου.

Τώρα αντιμετωπίζουμε την πτώση του επιπέδου ζωής σε σημείο που να θεωρείται πως δεν ζούμε σε καιρούς ειρήνης.

Το λάθος ΜΑΣ έγκειται στην υιοθέτηση μιας άποψης που έλεγε πως οι παροχές και η ατομικιστική αναζήτηση της καταναλωτικής ευμάρειας μπορεί να σταθεί εκτός της ιστορίας. Το λάθος μας ήταν ότι πιστέψαμε στις μιντιακές εκδοχές της κυρίας Ραντ!

Λάθος, όταν αποδεχτήκαμε την αδιαφορία για τους μηχανισμούς της συστημικής και συστηματικής αλλοτρίωσης εντός του καπιταλιστικού συστήματος που αξιοποιεί την καλβινιστική του ιδεολογία περί λιτότητας για την αύξηση ενός θεϊκά προορισμένου κέρδους για τους «ικανούς» μπροστά στη σωρό των «ανικάκων».

Η πρώτη ευθύνη – και πρώτο μάθημα – είναι να αρνηθούμε την ιδεολογική ηθικολογία των διαφόρων απάνθρωπων ρητόρων που μας καλούν να αυτομαστιγωνόμαστε δίχως να κατανοούμε πώς το καπιταλιστικό σύστημα αλλοτριώνει και διαμορφώνει ή/και επικαιροποιεί τις συνθήκες της εκμετάλλευσης.

Και η άλλη ευθύνη μας – δεύτερο μάθημα – είναι να κατανοούμε πως δεν μπορούμε να μην ελέγχουμε εκείνους που παράγουν ανά δεκαετία τα διαφορετικά κελεύσματα.

Τελικά αυτοί που ειρωνεύονται σήμερα την αναζήτηση της καπιταλιστικής ευμάρειας του νεοέλληνα είναι οι ηθικολόγοι που μας καλούν να γίνουμε «ηθικοί» και «υπεύθυνοι». Δίχως όμως να αναζητούμε τον έλεγχο και την πρόσβαση στην άσκηση της εξουσίας. Δίχως να αμφισβητούμε εκείνες τις δομές που τότε μας εξωθούσαν στην κατανάλωση των προϊόντων του ευρωπαϊκού βορρά – δίχως να ανησυχούμε, δέκα χρόνια στο άσυλο της άγνοιας, για τη συστηματική αποβιομηχανοποίηση της χώρας – τις ίδιες δομές που τώρα επιζητούν να μας τιμωρήσουν για αυτό. Τις δομές ΚΑΙ του τότε ΚΑΙ του τώρα που επιζητούν να διατηρηθούν δίχως υπόνοια δημοκρατικού μετασχηματισμού αρκεί το κέρδος να αυξάνεται προς όφελος των αγορών.

Αυτοί οι απολίτικοι ηθικολόγοι θέλουν να μας πουν με τον ΙΔΙΟ ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΡΟΠΟ του ΤΌΤΕ πως ΤΩΡΑ πρέπει να κάνουμε και να αποδεχόμαστε ακριβώς ό,τι μας λένε – άκριτα – μέχρις εκείνου του σημείου που εκείνοι θα αποφασίσουν να άρουν την τιμωρία μας (πάλι δίχως να μας εξηγήσουν τι μεσολάβησε).

Μας καλούν ΝΑ ΕΠΑΝΑΛΑΒΟΥΜΕ ΤΟ ΙΔΙΟ ΛΑΘΟΣ που μας οδήγησε ίσαμε εδώ. Να αποδεχόμαστε άκριτα και να εκτελούμε άκριτα τα κελεύσματα.

Μας λένε – όπως ΤΟΤΕ έτσι και ΤΩΡΑ – να μη διανοηθούμε να ασκήσουμε κριτική στο καπιταλιστικό σύστημα που παράγει άκοπα ανά δεκαετία την όποια ρητορική εξυπηρετεί την εξάρτησή του από το κέρδος. Να το αποδεχτούμε ως φυσικό φαινόμενο που καμιά «κλιματική», δηλαδή πολιτική, αλλαγή δεν μπορεί να το αλλοιώσει (η ανάστροφη οικολογία).

Μας λένε – αυτό μας είπαν οι πολιτικοί μας ηγέτες – πως εμείς φταίμε που τους πιστέψαμε και τους παραδοθήκαμε άκριτα. Και μας καλούν ΤΩΡΑ να τους ξανα-πιστέψουμε άκριτα, στα τωρινά τους λεγόμενα.

Μας λένε όπως πιστέψατε άκριτα τον Ανδρέα Γεωργίου Παπανδρέου τώρα να πιστέψετε/αποδεχτείτε ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΑΚΡΙΤΑ όλα όσα ξεκίνησε ο Γεώργιος Ανδρέα Παπανδρέου και συνεχίζεται μέχρι σήμερα.

Μας λένε όπως πιστέψαμε ΤΟΤΕ το αδιαφοροποίητο (δίχως αναφορά σε κοινωνικές τάξεις) σύνθημα «ο λαός στην εξουσία» ή ταυτιστήκαμε με τους «μη προνομιούχους» να πιστέψουμε ΤΩΡΑ πως είμαστε εργάτες επειδή είμαστε μειωμένων προσόντων και όχι επειδή μπορούμε να ασκήσουμε τη δική μας επινοητικότητα στους χώρους της δουλειάς μας. Μας λένε να πιστέψουμε ΤΩΡΑ πως γεννηθήκαμε για να είμαστε άεργοι και επομένως άνεργοι (ως φυσική κατάληξη μιας «βιολογικής» κατάρας!).

Για το λόγο αυτό οι ηθικολόγοι και οι προπαγανδιστές ασκούν μια επιφανειακή κριτική στα γεγονότα αλλά δεν μας λένε ποτέ ποιο είναι το λάθος μας.

΄Ηταν λάθος που τους πιστεύαμε ΤΟΤΕ ή μήπως είναι ολέθριο λάθος που τους πιστεύουμε εξίσου ΠΑΘΗΤΙΚΑ ΤΩΡΑ.

Αν ΤΟΤΕ μας έλεγαν την αλήθεια οι κ.κ. τ. Υπουργοί του ΠΑΣΟΚ και ΝΔ τώρα μας λένε ψέματα. Αν ΤΩΡΑ μας λένε την αλήθεια ΤΟΤΕ μας έλεγαν ψέματα. Και αν τότε μας έλεγαν ψέματα πώς τολμούν να διεκδικούν και πάλι την ψήφο μας και την εμπιστοσύνη μας; Γιατί δεν τιμωρήθηκαν; Ποια είναι η δημόσια αυτοκριτική τους;

Η αριστερά απολάμβανε ΤΟΤΕ τη συμμετοχή σε μια ατομικιστική επιλογή του καπιταλιστικού ωφελιμισμού δίχως να κρίνει αυτό το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα στην αντιφατικότητά του: από τη μια δομές παροχών από την άλλη αναλλοίωτες οι συνθήκες παραγωγής κέρδους και προβληματικής αναδιανομής του.

Ας μην κάνουμε πάλι εμείς οι πολίτες το ίδιο λάθος. Θυμωμένοι με τις ηθικολογίες του ψεύδους και της αλήθειας του τότε ας μην ενδίδουμε με τον ίδιο άκριτο τρόπο, που μας οδήγησε μέχρις εδώ, στις ηθικολογίες του τώρα.

Ας μην κάνουμε, πάλι, εμείς οι πολίτες το ίδιο λάθος. Θυμωμένοι με τα ηθικολογικά κελεύσματα του τότε ας μην αναζητήσουμε την ασφάλειά μας στα τυφλά κελεύσματα του τώρα. Ας δημιουργήσουμε τις νέες πολιτικές συλλογικότητες ΞΑΝΑ. Το άτομο δεν είναι το εν γύρω από το οποίο θα παραχθεί το κοινωνικό. Η πορεία είναι ακριβώς αντίθετη. Δεν μπορούμε να είμαστε βασιλιάδες και βασίλισσες ανάμεσα σε εξαθλιωμένους. Μονάχα οι ελίτ των αγορών μπορούν να αντέξουν τον παθολογικό απανθρωπισμό τους. Εμείς, οι υπόλοιποι, όχι.

Στην ιστορία δεν υπάρχει τίποτε αήττητο…τίποτα το σταθερό και αμετακίνητο. Η απουσία της συλλογικότητας και η έμφαση στο άτομο είναι η απαρχή της κατάρρευσης πολλών αυτοκρατοριών στο παρελθόν. Για τις δυνάμεις του κεφαλαίου οι τρέχουσες μεταρρυθμίσεις (αλλά και οι επόμενες) είναι απλώς κινήσεις στο παιχνίδι της δύναμης όταν θα χρειαστεί πράγματι να δημιουργηθούν οι συνθήκες που θα «φυσικοποιούν» την κυριαρχία τους. Για τις δυνάμεις της εργασίας η μάχη κατά των μεταρρυθμίσεων πρέπει να είναι μάχη κατά εκείνων των μεταρρυθμίσεων που στην ουσία τους είναι εκδηλώσεις αμηχανίας του κεφαλαίου και κυρίως δεν αναδεικνύουν τι θα υποκαταστήσει τους υπάρχοντες (και ποιους) θεσμούς. Μια μάχη, κυρίως, κατά εκείνων των μεταρρυθμίσεων που θέτουν τη βάση του ελέγχου που θα υποκαταστήσει τον δημοκρατικό θεσμικό έλεγχο. Το έθνος- κράτος είναι αμήχανο γιατί δεν είναι διόλου βέβαιο πως θα είναι απαραίτητο εργαλείο στην κερδοφορία του κεφαλαίου. Οι δυνάμεις της εργασίας πρέπει οφείλουν όχι μόνον να πειραματιστούν εντός του κοινωνικού με νέα συμβόλαια κοινωνικής αυτοοργάνωσης και διανομής του κόστους αυτής της κοινωνικής νέας οργάνωσης από τη βάση αλλά κυρίως για το πώς θα εγγράψουν αυτό τον πειραματισμό ως αποτελεσματικότητα εντός νέων δημοκρατικών πάντα θεσμών και εντός του κράτους και εντός των υπερκρατικών του διασυνδέσεων.

Εξαρτημένοι από την (καταστροφική) ηδονή της ακινησίας μισούμε όποιον ή όποια έστω και ως παρουσία μας καλεί να σκεφτούμε. Και η αδράνεια είναι η μεγαλύτερη πηγή μίσους όταν προσκαλείται να μετασχηματιστεί σε δράση.
Ας μην γίνουμε εχθροί της κοινωνίας όπως οι αγορές ενώ θα νομίζουμε πως υπερασπιζόμαστε το κοινωνικό.

Για να ξέρουν και οι αήθεις ηθικολόγοι αν θα έχουν δουλειά και μεθαύριο…

Βαγγέλης Ιντζίδης

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: